Hayat seslenmiyor…
Zemheriden kalma bir gün! Bahar oysa… Kar var ve dondurucu rüzgârlar esiyor mavi gökyüzüne inat… Güneş; hayal köpüğü bulutların ardına saklanmış, gurbete gider gibi pembe, çiçekli entarilerini giymiş badem ağaçları, biletleri ceplerinde, ojeli ayakları çıplak… “Acelecisin” diyor kulağına fısıldanan, manasını bilmediği kelimeleri tekrarladığı için adı; ‘muhabbete’ çıkmış ve bu yüzden kafeste yaşamaya mahkûm kuş… Gülümsüyor ve omuz silkiyor badem ağacı; “ kaderim böyle!” Gök gürültüsünden korkuyor papatya, eteklerini savura savura koşmaya başlıyor… Umutsuz bir gönlün kuytusunda; fal… Avare bir genç kızın başında; taç… Bir sabah mutfak masasının üzerine konmuş vazoda, gerine gerine ölüme uyanıyor… Günlerden; yarın… Elleri nasırlı, asırlık çınar ağacının kuytusuna saklanıyor kör tarla kuşu… Kanat kırığı üstelik! Hayat; “elma” dese çıkacak da… Hayat seslenmiyor… Hayat, bazen, adı muhabbete çıkmış kuş kadar olamıyor! Akasyalar açıyor… Gelincikten...