Keyfine yazılar...

Saklandığı gölgelerin ardından, kurduğu pusuya düşürdüğü biçare insanları, en şaşkın anlarında ısıran tarih öncesi bir canavar kadar sinsi; soğuk... Güzel bir kadının elmacık kemikleri kadar keskin ve ağına düşürdüğü kelebeğin canını almak üzere olan bir örümcek kadar acımasız... Her âdemoğlu kadar fırsatçı! Rüzgâr bir avuç kor olmuş, kuyruğunu sallayan sadık bir köpek gibi yüzümü, ellerimi yalıyor... Paltomun yakalarını kaldırmış, sokağa çıktığıma bin pişman çarşıya çıkan bayırı tırmanıyorum. Ayaz içime işliyor... Buzda kayıp düşmemek için kol kola girmiş karı kocanın yanından geçerken; “ Ben böyle bir şey görmedim, eksi dokuz dereceymiş” diyor adam... Kadın; “vardır o kadar” der gibi başını sallıyor. Havanın eksi bilmem kaç derece olduğu çocukların umurunda bile değil... Kafasına yediği kartopundan serseme dönmüş biri ağlıyor, sümükleri neredeyse buz tutmuş yol yol... Eldiveni olmayan öteki ısınsın diye avuçlarını hohluyor... Daha büyükleri, ateş yakmışlar şehirde kalan son arsal...

Her şey olacağına varıyorsa ve belliyse yaşayacakların, seçeceğin yollar, yapacağın tercihler alnında yazıyorsa; bu telaşın, küsmelerin, çaresiz hissetmelerin, uykusuz geçirdiğin, uçurumun kenarına kadar geldiğin geceler ve üstüne yaşadığın haksızlıkları anlama çabaları... Neden? &&& Belki de soru şu; geçmişe mi gidiyoruz, geleceği mi varıyoruz? Belki de yaşadığımız yarını hatırlamıyoruz! Sonu belli bir filmin başrol oyuncusuysak, karanlık sinema salonlarında neden acı çekiyoruz? &&& Adalet istiyoruz... Haritada yerini bile gösteremeyeceğimiz bir ülkede, çocuklar neden açlıktan ölüyor, anlamak istiyoruz... İsimlerini bilmediğimiz çocuklar ölmek üzereyken, neden akbabalar başlarında bekliyor? Ben bir yansımaysam! Sen de yansımasın... Neden, çocukları kollamaya, kayırmaya gücümüz yetmiyor? Neden, kollarımızı açınca bombalar ve mermiler, insan icadı kötülük namına ne varsa göğsümüzde kaybolmuyor? Adalet istiyorum! Benim özgürlüğümün başladığı yerde, başkaları...

Yapılan yardımın bu kadar mı gözü çıkarılır? Yüzüne sinekler konmuş, Somalili bir çocuğa bisküvi yediren beyaz bir el... Gazetenin başlığı; “ Somali’ye Türk eli!” Ayıptır ya! Bu ne duyarsızlıktır... Hani yardım dediğin gizli saklı olurdu! Ya Somalili çocuğun yerinde Türk çocuğu olsaydı... Yabancı gazeteler benzer şekilde başlık atsalardı ne hissederdik?

Adana’da vatandaş satırı almış fırlamış sokağa, bıraksalar göstericilere müdahale edecek... İstenende bu zaten, vatandaşın olaylara karışması... Polis çok sabırlı davranıyor... Molotof atan, taş atan, havai fişek yakan göstericilerin üzerine su sıkıyor, su para etmeyince gaz bombası... “Gösterici” dediysem hepimiz görüyoruz televizyonlarda çoğu ne yaptığını bilmeyen, okula gidip, ders çalışması gereken çocuklar, geleceğimiz yani! &&& Devir eski devir değil... 17 yaşındaki uyuşturucu bağımlısı genç, 19 yaşındaki eski sevgilisini 28 yerinden bıçaklayıp, öldürmüş... Kızın babası Dubai’de ekmek parası derdinde... Özleme katlanacak gurbet ellerde çoluk çocuğunun nafakasını çıkartacak... Yüreğim parçalandı izlerken... Çocuk yapmak önemli değil, sahip çıkmak lazım! Ne yer, ne içer, kimlerle arkadaşlık eder, evden okula diye çıkar gerçekten okula mı gider? Anlayışlı olmak başka şey, takip etmemek başka şey... Hoş; sekiz, on tane çocuğunuz varsa hangi...