Keyfine yazılar...

 “İncir çekirdeğini doldurmayacak şeyler yazıyorsun” dedi bir arkadaşım… Meğer yazdıklarımın hepsini okurmuş da benim haberim yokmuş… Sosyal paylaşım siteleri sağ olsun! Ölmeden şair ve yazar olmanın zor olduğu bir ülkede incirin çekirdeğine kafayı taksan ne, takmasan ne! Genelde, yaşadıklarımı, gördüklerimi, hissettiklerimi karalıyorum, laf aramızda bazen işin içine hayal ürünü serpiştirdiğim de oluyor… İtiraf ediyorum bir iki defa da; bana anlatılanı kendim yaşamış gibi aktardım! Ayıpmış gibi gelmedi. Hoş şimdi de gelmiyor… Yaşadıklarım incir çekirdeğini doldurmuyorsa, ben ne yapayım?(!) Sıradanlıkları, herkesin yaşama ihtimali yüksek olayları, yazmayı seviyorum. E yazdıklarımdan bir beklentim de yok. Ben de böyleyim anlayacağınız… ‘Anlayacağın’ sevgili dostum. Bir dönem futbol yazdım. Gördüm ki; yazılan yorumlardan bazıları ağza alınacak şeyler değil… Caydım! Türkiye ve dünya gündemine takıldım. Trenin vagonlarından birine hapsolmak gibi geldi b...

Bir arkadaşım bastığı şiir kitabının beş tane satmasına üzülmüş! “Sadece beş” dedi telefonu kapatırken... Raflardan kitabı alan beş kişi... Ben olsam; o beş kişinin kim olduğunu merak ederdim... Neye benzediklerini, ne iş yaptıklarını ve kimsenin almadığı bir şiir kitabına neden para verdiklerini... &&& Şaşırmadım, garipsemedim de... Şiir kitabı almaz ki vatandaş... Şiir; limonata, ayran gibi evde yapılabiliyor ya!   Oturur kendi yazar çizgili defterlere sonra yazdığı şiirleri kimse okumasın diye, yatak altlarına, olmadık yerlere saklar... Herkes şiir yazabilir... Fakat herkes kitap haline getirip raflara koyma cesaretini gösteremez... Kendi şiirlerini günah gibi saklayan adam, nasıl başkasının şiir kitabını para verip okusun? &&& Mutfak masasının üzerinde duran kitabın bir yerinde yazar; “ Acı çekmeden değişim olmaz” demiş... Kimi; aç karınla felsefe yapılmayacağını, kimi; tok karınla şiir yazılamayacağını orta yaşlı adamlarda skorun önemli olmadığını ...