Keyfine yazılar...

Yaşlanıyorum! Son birayı sürekli buzlukta unutur oldum! &&& Hafta sonu mümkünse çıkmamaya çalışıyorum, ekmek yoksa sabah fırına oradan bakkala gazete almaya, doğru eve… Aldığım gazeteyi de okumuyorum! “E o zaman neden alıyorsun” diye soracaksın? Alışkanlık! Hafta sonu gazete alınır ya, ondan… &&& Mümkün olsa da hiç çıkmasam! Evden yapabileceğim bir işim olsa… Mesela… Sıkılır mıyım? Alsam başımı başka bir köye ( köy yazmak geldi içimden)…Şöyle küçük bahçeli bir yer… Meyve ağaçları, köpek kulübesi, kümes, tavuklar… Rahmetli babaannemin amerikan ördekleri vardı, kocaman yumurtaları olurdu mübareklerin kovalayınca uçarlardı da… Evin kocaman tek bir odası olsun… Yatak odası, oturma odası, misafir odası, mutfak hepsi o. Tarlalara ve dut ağacına bakan pencerenin yanına koyardım masayı, buzdolabı hemen ulaşabileceğim yerde, dutlar kırmızı karşılıklı iki kütüphaneli arada kocaman cam… Cam olmasın parmak izi kalıyor ! İki kütüphanelini...

Küçük sahil kasabası hayalinden caydım... Fark ettim ki; ne kadar farklı olduğumuzu düşünsek de, beklentilerimiz bile aynı! Anasonlu sohbetlerde; faklı yüzlerce ağızdan, farklı yüzlerce ses tonu, vurgulama ve şive ile yüzlerce defa dinledim bu gitme hayallerini... Yalan yok, çok efkârlı olduğum gecelerde ben de anlattım... Öyle özel birilerine değil, masada kim varsa işte! Anlata anlata, anlattıklarıma inandırdım kendimi... Anlata anlata, siz ikna edebildiniz mi kendinizi? *** Balkonlarını rengârenk çiçeklerin süslediği, iki katlı taş bir ev... Dört beş masalı, sadece bilenlerin geldiği, biraz da salaş, kendi halinde, keyfine bir balık lokantası... Sabahları uzun kahvaltıların yapıldığı, günün ilk cigarasının tüttürüldüğü, köpüklü kahvesinin höpürdetildiği, çardağın altında uyunduğu, meyve ağaçlarının süslediği, kuyusundan su çekildiği bir bahçe... Mavi renkli bir kayık! Hayatın yüzünde derin izler bıraktığı, geçmişi sorgularken, kim sorarsa balık tutan bir adam... Fotoğraf bu mu ya? ...