Köydeymiş gibi kahvaltısı
Hava buz gibi... Limon’un çardağında ayaklarımı öne doğru uzatmış, sonbaharın keyfini çıkarıyor, ince bellide çayımı yudumlarken tütün içiyorum! Koltuklarının altında kitaplar, kızlı erkekli gürültülü guruplar giriyor içeriye... Göremediğim bir yerde yanan meşe odununun kokusu rüzgâra karışıyor... Hasretle içime çekiyor ‘ odun kokusunu özler hale geldik ya ’ diye kendi kendime hayıflanıyorum... Kaloriferli, doğalgazlı binalarda oturup, odun kokusuna vurulmak, sobalı evlere özenmek zırva aslında! Tek katlı bir evde otursaydım ve ihtiyaç gidermek için yirmi metre yürüyüp, daracık, ahşap bir kulübenin içine çömelseydim o rahatsız mekandan kurtulmak için aceleyle ıkınıp sıkınsaydım ve buz gibi suyla temizlenseydim, dişlerim birbirine vura vura, çıplak ayaklarıma giydiğim terliklerle hoplaya zıplaya eve doğru koşsaydım... Kendimi yatağa atıp nemli yorganı ısıtmaya çalışırken uyuya kalsaydım... Eskisi gibi! Sabahları erkenden kalkıp kurulukta odun kırmak, sobayı temizlemek, tutuşturmak gibi...