Keyfine yazılar...

Bundan kerli sofralar hep bir kişi eksik olacak... Eskiden oturdukları yere kayacak gözler... Bayramlarda anneler; çocuklarını ziyarete, kabristanlara gidecek... Baba uzakta duracak biraz, gözyaşlarını gizleyecek... Doğduğu gün gelecek akıllara... Kınalı gözleri, küçücük elleri, ayakları... Emeklediği ilk gün... İlk adım... Adım çöreği... Okula gidişi, önlüğü, yakası... Karnesi... Anne, dudağında ince bir gülümsemeyle saklayacak karneyi, günü geldiğinde onun çocuklarına göstereceği günü hayal ederek... Durgun hallerine anlam veremeyecekler önce... Şaşıracaklar en sevdiği yemeği elinin tersi ile itmesine... Güya saklanmış, şiirlerini bulacaklar yüklük altlarında... Okuyacaklar, haberleri yokmuş gibi davranacaklar, ilk aşktan, ilk yürek yangınından... &&& Sonra... Ne kötü be yahu bu sonraları yazmak, anlatmak... Vatan borcu, namus borcu... Hem; kız da vermezler buralarda askere gitmeyene... En büyük asker... Bizim asker işte... Her Türk asker doğar... Var mı daha ötesi? Ka...

Hafta içi halı saha maçı yapıyoruz... Göbekli olduğum için beni göbekte oynatıyorlar! Aynı şirkette çalışanlar, bir takım kurup sahada ter dökmeye başlayınca, diyaloglar komik oluyor biraz, hele bir de hiyerarşi varsa! &&& Askerim, gazinoda oturuyorum... Televizyonda şarkı, türkü izliyoruz... Ercan Üsteğmen’in postası kan, ter içinde geldi. “ Ali seni komutan çağırıyor.” “ Neden?” “ Bilmiyorum ağabey, “çağır gelsin” dedi... Ben de geldim” “ Çayım bitsin geliyorum.” Gitti çocuk... Çayım bitti bir çay daha söyledim... Posta tekrar geldi... “ Ali gelsene, kızdıracaksın melek gibi adamı...” “ Yahu Ercan Üsteğmen benim Bölük Komutanım değil, ne işi var benle, hem görevden yeni geldik... Çay bile içemeyecek miyiz yahu... Geliyorum birazdan idare et, “bulamadım” de, hadi çömezim, hadi kardeşim.” Çocuk tekrar gitti... Çok geçmeden yine geldi. “ Ali gelmezsen o geliyormuş!” Çayı yarım bıraktım fırladım... Odasının kapısında Ercan Üsteğmen......