Keyfine yazılar...

Deplasmanda oynadığımız Andarra maçı sonrasında, Macaristan’ı İstanbul’da yenebileceğimizi düşünmüyordum… Bu gece doksan dakika boyunca biraz umutlandım, hepsi o kadar! Maç öncesi tribünlerin güzelliği kaldı aklımda, bayraklar, kırmızı, beyaz, ay yıldızlı formalar, coşku, destek… Güzel de başladık, kazanmayı istiyorduk, hani sürekli söylenir ya; topun hâkimi bizdik fakat 63. dakikaya kadar gol bulamadık… Sonra adı ‘makineye’ çıkmış Burak sahne aldı, Arda’nın ortasına kafasıyla dokundu, top 37lik kaleci Kiraly ’nın bacakları arasından gol oldu… Hakkımızdı sevindik tabi. Şükrü Saraçoğlu, Kadıköy, Türkiye ve maçı ekranları başında izleyen kaç kişi varsa coştu… “Olacak galiba bu iş” diye geçirdik içimizden, keyiflendik… Ta ki 71.dakikada Semih’in yaptığı hata sonucunda Böde’nin attığı gole kadar! Bu gecenin ve önümüzdeki günlerde spor programlarının gündemi Semih olacak. Hayatında ayağı futbol topuna değmemiş adamlar tarafından eleştirilecek, oynadığı dönemleri ...

Bir “totem” muhabbeti aldı gidiyor ya! Bu yıl olduğu gibi şampiyonun son maçta belli olacağı sezonlarda, işin içinde Galatasaray varsa... Sene boyunca tüm maçları izlediğim halde, cep telefonunun çekmediği bir yerlere balığa gidiyorum! Aklıma gelmişken; Şükrü Saraçoğlu’nda locası olan tüm şirket yöneticilerine; beni maça davet ettikleri, gelemeyeceğimi söyleyip, sebebini açıkladığım zaman gösterdikleri anlayış için ayrı ayrı teşekkür ederim... İsteseydim karşılaşmayı; Ertuğrul Özkök, Ahmet Hakan, Eyüp Can ve Uğur Dündar’la izlerken beleş dağıtılan “Godiva” çikolataları mideye indirebilir, evde misafirlere tutmak için paket yaptırabilirdim! Yapmadım! Zamanımı Atila ve Ünal’la Kıyıköy’le Kastro arasında yerini dadananlar olmasın, kalabalık yapmasın diye söylemek istemediğim, erik rengi, ince, nazlı akan derenin kenarında, kırmızı mantara bakarken, tatlı su kefallerinin, oltanın ucuna taktığımız hindi ciğerlerine aldanmasını bekleyerek geçirmeyi tercih ettim... Hoş Atila misa...