Düşlediğiniz gerçeğinizdir
Hiç aklınızda yokken ve ummazken, en hazırlıksız, en zavallı anınızda, sırf içinizde zamansız çalan, kurmadığınız guguksuz saat yüzünden ayrılırsınız! Mevsimlerden... Günlerden... Önceleri bilirsiniz de... Yüzler silinmeye, kokular unutulmaya başladığında... Hayalinizdeki geçmişle, gerçeği... Şapkadan aşk çıkarmaya çalıştığınız dumanlı bir gecede, el çabukluğu ile yer değiştiriverirsiniz! Bir sohbette “sonbahardı” diye girersiniz cümleye... İçinizin laciverte döndüğü bir gün; “kıştı ve kar vardı” yazarsınız günlüğünüze... O gün cumartesidir... Hayır hayır semt pazarı kurulduğuna göre çarşambadır! Birden aklınıza; sararıp dökülen ruhunu kaybetmiş yapraklar gelir, hüzünlenirsiniz ve sonbaharda ayrılmayı yakıştırırsınız kendinize... Bahar sabahıdır ve gün doğmamıştır... Sahile hapsolmuş yalnız bankta oturuyorsunuzdur... Gökyüzü gridir... Martılar vardır ve hatta birinin tek gözü kördür... “ Talih” koymuştunuz ya adını, oradan hatırlarsınız... Akşamüzeridir pekâlâ, güneş...