Cumbalı bir evin kuytusuna...
Sıcak. Aynı yokuşu tırmanıyorum, Selimiye Camii solumda kalıyor… Aynı et lokantası, üç veya dört sene evvel; kasketli bir adamla karşılıklı aynı masaya tesadüf etmiş, köfteleri beklerken sohbete başlamış, tatlı gelene kadar! Tatlıyla aram yok, yedim miydi acaba o gün? Yemeğin sonuna kadar, adamın, en büyük aşkının hikâyesini dinlemiştim… Şu havuzlu parkta da oturmuş, yaşlı garsona bir hayat hikâyesi uydurup, anlatmıştım… Emekli olduktan sonra ihtiyaçtan çalışmak zorunda kalan dürüst bir adamın yaşadıklarıydı… Farklı dönemlerde kaleme alsam da parkta oturduğum gün ve kasketli adamla köfte yediğim gün, aynı gündü. Şehir belirtmemiştim. Yaşlı garson, gri önlüğü ile orada işte. Yanına gitsem, baba; “ sana bir hayat hikâyesi uydurdum, insanlar çok beğendi” desem…(!) Çayı güzeldi buranın, öyle aklımda kalmış. Asmaların altında oturmaya yer yok, iyi mi? Havuzun fıskiyeleri de çalışmıyor zaten! Gugukçuklar da kayıp… O gün arayıp bulamadığım, olmayan, küçük çay...