Odisya uyudu şimdi
Ne zaman İstanbul’un nüfusu azalmaya başlar, işte o zaman memlekette işler iyiye gidiyor demektir... Salonda kitap okurken hiç sebepsiz cam sehpanın üzerinde duran not defterine karaladığım cümle bu... Yoksa İstanbul’dan bana ne! Derdim yazlıkçılarla! Okulların açılmasını ve tatilcilerin kışlıklarına dönmesini bekliyorum ki sahiller tenhalaşsın, kumsal biz kıyı balıkçılarına kalsın... Pastırma yazına kadar ne yakalayabilirsek... Salonun duvarında bir İstanbul resmi var... Ben aldım da, neden aldım bilmem! Sabah, güneş doğmak üzere, ortalık kızıl... Süleymaniye Camii’nin üzerinde bir aydınlık... Denizin ortasında eski zamanlardan kalma büyükçe bir balıkçı teknesi, martılar etrafta çığlık çığlık... Kıyıya yakın takalar... Su kıpır kıpır... Bir ferahlık, bir dinginlik, bir sessizlik... Aklımda Odisya var! Ve söylediğini bildiğim fakat duyamadığım şarkı... Babası bahçıvan ırgatı olmasaydı, okurdu, okumak bilse, okurdu da uyumazdı ( Sait Faik- Kaşıkadası...