Keyfine yazılar...

Başladığınız anda sonucu bilirsiniz... Olup olmayacağını kestirirsiniz yani! Lakin denersiniz... Bazen mecburiyetten, bazen çaresizlikten... Bazen sırf anlaşılma ihtiyacı duyduğunuz,  bazen de yalnız kalmaktan korktuğunuz için çıkarsınız yola... Biri sizi sevsin... Siz birini sevin istersiniz... O yüzden prenslerin beyaz atı vardır, yüzü yoktur! O yüzden seksi değil de pamuktur prenses... “Tecrübe” dediğiniz; prens(es)  olsun diye öptüğünüz kurbağalardır...

Bitirmek zordur lakin başlamanın da keyfi başkadır! Şarkıdaki gibi; “ yeniden başla, ümitle, aşkla ...” Levent Yüksel ’in ‘Med Cezir’ albümünün çıktığı yaz, nerdeyse yirmi yıl önce, yirmi yaşımdayım... Amaaan! Uyuz olmaya başladım şu geçmişe özlem yazılarına... Seksenler, doksanlar... Yaşadıklarımızı özel zannediyoruz, bir bakıyoruz arkadaş, yaşıtlarımızın hepsi benzer şeylere takılmış... Geçmişi yazmak ne kolaycılık yahu! Hakikaten, otur gecenin kör yarısı klavyenin başına, anılarını, anımsadıklarını anlat... Peh! Olanı biteni tüm gerçekliğiyle nakletsek neyse... Ah şu hile yapmanın dayanılmaz cazibesi yok mu? Okeyde taş kurmak gibi bir şey yahu! Hep kaymaklılardan bahsediyoruz... Katur kutur, ham olaylar hiç yaşanmadı...(!) En bi delikanlı, mahallenin en namuslu kızı biziz!  Yalan dolan bilmeyiz... Hiç kıvırmadık! Aldatmadık, boynuzlanmadık... Şükür bakireyiz!    &&& Neredeyse her b.ku yedik oysa... Yaşadık... Hayat yaşayarak öğreniliyor...    ...