Keyfine yazılar...

Deplasmanda oynadığımız Andarra maçı sonrasında, Macaristan’ı İstanbul’da yenebileceğimizi düşünmüyordum… Bu gece doksan dakika boyunca biraz umutlandım, hepsi o kadar! Maç öncesi tribünlerin güzelliği kaldı aklımda, bayraklar, kırmızı, beyaz, ay yıldızlı formalar, coşku, destek… Güzel de başladık, kazanmayı istiyorduk, hani sürekli söylenir ya; topun hâkimi bizdik fakat 63. dakikaya kadar gol bulamadık… Sonra adı ‘makineye’ çıkmış Burak sahne aldı, Arda’nın ortasına kafasıyla dokundu, top 37lik kaleci Kiraly ’nın bacakları arasından gol oldu… Hakkımızdı sevindik tabi. Şükrü Saraçoğlu, Kadıköy, Türkiye ve maçı ekranları başında izleyen kaç kişi varsa coştu… “Olacak galiba bu iş” diye geçirdik içimizden, keyiflendik… Ta ki 71.dakikada Semih’in yaptığı hata sonucunda Böde’nin attığı gole kadar! Bu gecenin ve önümüzdeki günlerde spor programlarının gündemi Semih olacak. Hayatında ayağı futbol topuna değmemiş adamlar tarafından eleştirilecek, oynadığı dönemleri ...

Maç öncesi Romanya’ya yenilebileceğimiz aklımın köşesinden bile geçmiyordu... Üzerinize afiyet, nedenini bilmediğim bir iyimserlikle iki farklı galibiyet bekliyordum! Avrupa’da futbol oynayıp geri dönen futbolculara soruyorlar; Türkiye ile orası arasında ne fark var? Onlar da cevap veriyor; “ Türkiye’de yenildiğiniz zaman bir hafta sokağa çıkamazsınız, Avrupa’da taraftar “ olsun der” geçer, akşamda eğlenmeye gidersiniz!” Sanıyorum üç yıl önce, Tugay Kerimoğlu’nun NTV’ de bir röportajını izlemiştim... İngiltere’de oynadığı dönemde kendi evlerinde arka arkaya on defa yenildiklerini, taraftarın bırakın tepki göstermeyi, futbolcuları teselli ettiğini, anlatmış... Türkiye’de olsa neler olacağını bilmediğini ve aradaki farkın neden kaynaklandığını anlamadığının altını çizmişti... Düşünsenize Fenerbahçe’nin Kadıköy’de, Beşiktaş’ın İnönü’de arka arkaya on maç kaybettiğini... Neler olur üzerine kurgu yapmayıp, yenilgilerin bize neden dokunduğuna vurgu yapmak istiyorum! Öncelikle İngil...