Keyfine yazılar...

Aslında anlatılacak şeyler değil yazacaklarım… Gel, geç bir hal! Nedenini sizlerle paylaşmayacağım ama uzun zamandır bu kadar çaresiz hissetmemiştim. Telefonu kapattım, yol kenarındaki kafeteryaya sürüklendim, yağmura rağmen dışarıya sigara içenlere çıkarılmış masalardan birine çöktüm. Böyle zamanlarda biriyle konuşmak istiyor insan, anlatsın, paylaşsın istiyor, anlattığı çare bulsun istiyor. Arayacak kimse yok! Çünkü olayın çözümü yok. Saçlarını atkuyruğu yapmış bayan garson gelip elindeki çayı önüme bırakıyor, şekerleri atıp karıştırıyorum. Hayır, önce çaydan kocaman bir yudum alıyorum sonra şekerleri atıp karıştırıyorum… Kapısı, penceresi olmayan nedense duvarlarının beyaz olduğunu düşündüğüm bir odanın ortasında çırılçıplak oturuyormuşum gibi geliyor… Dünya dönmeyi bırakmış, kuşlar susmuş, şarkılar ölmüş… Avutuyorum kendimi; “ Şimdi de bunları yaşamam lazım!” “ Şimdi de bunları yaşamam lazım!” “ Şimdi de bunları yaşamam lazım!” “ Şimdi de…” Sanki...

Tuvaletçinin çay demleyip sattığını simitçiden öğreniyorum... Günün başka saati, civarda da kuytusuna oturulacak adam gibi bir çay bahçesi olsa, titizlenip burun kıvırabilirdim... Beyaz peçetelerin ve limon kolonyasının üzerinden, hacetini giderenlerle, tuvaletçinin para alışverişi yaptığı cam bölmeden kafamı uzatıyorum... Ellili yaşların sonlarında olduğunu tahmin ettiğim, saçı sakalı birbirine karışmış kasketli bir ağbi, pijamalı en ev hali ile ki muhtemelen orada yatıp kalkıyor, televizyon izliyor... Yüzüme bakmadan ancak benim duyabileceğim bir ses tonu ile “ Elli kuruş...” “ Tuvalete girmedim...” “ Seni girerken görmedim zaten! Çay elli kuruş... Bozuğun yoksa çay da yok! Az önce birine yirmi lira bozdum...” Parayı uzatıp, küçük tüpün üzerinde kaynayan devasa demlikten, karton bardağa doldururken köpüren çayımı iki şekerle birlikte alıyorum... Saat sabahın altı buçuğu, güneş henüz doğmamış ve Yenikapı’dan Mudanya’ya gidecek olan feribotun hareket etmesine b...