Yaşlı sokak köpeğiyim...
Akıp giden insan selinin farkında olmadığı, dünyanın siyah beyazlığında kaybolmuş, yaşlı bir sokak köpeğinin yorgun gözlerinden anlamaya çalışıyorum hayatı... Arnavutkaldırımı, dar, tek katlı evlerin süslediği çıkmaz bir sokağı mesken tuttum kendime... Briketten, yıkılmak üzere bir bahçe duvarı ile akasya ağacının arasına kıvrılıp uyuyorum gündüzleri... Mahallenin haylaz çocukları işten gelen babalarıyla evlerine girip, titrek sarı ışıklar nemli odaları aydınlatmaya başladığı zaman, kuyruğum bacaklarımın arasında ürkek adımlarla şehri gezmeye başlıyor, çöplerin altını üstüne getiriyorum... Kovalamaya mecalim olmadığı için kedilerle arkadaş olmayı tercih ediyorum, aralarında beni alaya alanlar çıkıyor... Köpek kocayınca pisinin maskarası oluyor işte, ne yapacaksın? Gülüp geçiyorum ister istemez... Tepkisizliğim, ciddiye almayışım mahallenin diğer köpekleri tarafından acizlik olarak algılanıyor... Türlü aşağılamalara katlanmak zorunda kalıyorum... Yıllar önce peşinden gittiğim bi...