Keyfine yazılar...

Gömlek cebinde taşıdığı pahalı kalemleri insanın gözüne sokmaya çalışan takım elbiseli adamları anlamadığım gibi durduk yere yalan söyleyenleri de anlamıyorum. Hele ikisi aynı adam olunca hiç anlamıyorum! Şirketten aradılar dostum, patron yeni yılda bir isteğimin olup olmadığını sordu! Sessizlik… Masada oturanlardan anlatılana inanan kimse yok! Çayları masaya bırakırken, hikâyeye kulak misafiri olan garson dayanamıyor; “ sen ne dediğin ağbi?” “Canının sağlığı” dedim… Gülüyoruz… Sonra, aralık ayının son cumartesi günü, yıllardır çalıştığı sektörü değiştirmeye niyet etmiş birini, kalbi kırılmasın diye içim sıkılarak dinliyorum… Durumumu anlasın diye çengel bulmacayı doldurmaya başlıyorum ama nafile… Telefonum çalıyor, sanki çok önemliymiş gibi müsaade isteyip masadan kalkıyorum… Yavaş adımlarla ortamdan biraz uzaklaşıp geri dönüyorum; “ Kusura bakma bir müşteri arıyor, gitmem lazım!” “ İstersen ben de geleyim?” “ Uzun sürer sonra görüşürüz…” “ Anlattıkları...

— Ağbi sigara içecekseniz sizi dışarıya alayım! — Hayırdır? Burası dışarısı değil mi zaten? — Çatı var ya! Daha geçen hafta çatısı olup duvarları olmayan yerde soluklanmış... Amaaan daha ne lastik gibi konuyu uzatıyorsam, lafın özü geçen hafta serbestti, bu hafta yasak... Keyifli bir şeyler yazayım derken, ucundan çekemeyeceğim konuyu... Sıkıldım işin açığı... &&& Karaağaç ’ta Cafe Bomonti’nin önüne serpiştirilmiş iskemlelerden birine, ulu çınar ağaçlarının gölgesine çöküyorum... Hafif de rüzgar var... Ortalık sessiz, tenha... Mazhar söylüyor; “ Eksilirse ağlayanlar çevremizden, ya gerçeği söyleriz, ya da nasıl istersen... Ne güzel şeysin sen hep yaşın on dokuz.. .” Dün; yağlı, yapış yapış ve iğrenç İstanbul trafiğinde geçirdiğim dört saatten sonra cennet! Hele o köprü! Yarabbi ömür törpüsü, çile! Nasıl bir şey o ya? &&& Bir ara trafikte sıkıntıdan tırnaklarımı yerken( yok öyle bir huyum, lafın gelişi )   İstanbul’u yöneten adam ben olsaydım, bu sorunu...