Tesadüf mü kader mi?
Saçları dökülmüş, ellisini azıcık geçmiş bir ağabey var. Hafif göbekli, temiz pak giyimli, iskarpinleri boyalı, tıraşlı. Hafta sonları beyaz minibüslerine binip yaşlı babası ile sahildeki balıkçı kahvesine geliyorlar… Hava güzelse dışarıya atılmış sandalyelere yağış varsa ve soğuksa gürül gürül yanan sobanın yanına oturuyorlar… Amcanın elleri titriyor, çayı ya gömleğine ya pantolonuna döküyor. Ağabeyin bekâr ve hiç evlenmemiş olduğunu biliyorum… Konuştuklarına, sohbet ettiklerine tesadüf ettiğim olmadı. Birlikte yaşayan insanların cümleleri kısalır, kelimeleri azalır, birbirlerinin yerine düşünmeye, bakışarak anlaşmaya başlarlar ya, öyle bir hal var üzerilerinde… Aynı balıkçı kahvesine, orta yaşlı, bakımlı bir kadın da yaşlı annesini getiriyor… Başörtülü, zayıf bir teyze, gözlüklü, nur yüzlü! Bastonlu. Onlar da sahildeki denize en yakın masaya oturup, kahve söyleyip gözleri mavilikte konuşmadan içiyor, saatlerce oturuyorlar. Neden bilmem düşünceli bir h...