İçilir böyle zamanlarda
Ayrılık şarkılarındaki gibi oldu her şey... Kızla çocuk kahvaltı ediyorlardı, çocuk hevesli hevesli anlatıyor, kız gülüyordu... Kitaplar vardı masanın üzerinde... Sonra uzun boylu mahcup başka bir çocuk geldi, ayakta öylece durdu bir süre... Adım atacak oldu vazgeçti, yutkundu, yüzü bulutlandı... Döndü gitti... Ben gazete okuyor, çay içiyordum... Canım birine sıkkındı... Kendimi kullanılmış hissediyor, canımın sıkıldığı birine telefon açıp sövmemek için kendimi zor tutuyordum! Canımı kim sıkmıştı? Unuttum bak şimdi! Geçmiş zaman... Geçiyor zaman... Çocuk... Hani şu uzun boylu olan, nereye gitti kim bilir? Öğrenci evinde kalıyordur, kıza yanıktır da söyleyemiyordur... Kız farkındadır olayın safa yatıyordur, belki aynı sınıfta okuyorlardır... Arkadaştırlar! Çocuk kızın sevgilisi olduğunu duymuştur... Çıtlatırlar böyle şeyleri... “ Benden duymuş olma” diye başlar cümle. Dövme yapar gibi iğne iğne derine işlenir, anlatan keyif alır, dinleyen sarsılır. İnanmak istemez...