Keyfine yazılar...

Boşluk… Boşluk! Sadece senin bildiğin ve büyümesine engel olamadığın ‘boşluk’ yüzünden gidersin hiç tanımadığın bir kadının peşinden… O boşluk yüzünden beklerisin pencerede, tanımadığın bir adamın gelişini… Ve o boşluk yüzünden evlenirsin tanımadığın bir adamla… O boşluk yüzünden ayrılırsın! Boşluk dolsun diye hobilerin olur… Avutursun kendini, resim yaparsın, fotoğraf çekersin, yazarsın mesela… Şiir olursun, şair olursun… Kumsaldaki ayak izi, köpek olursun! İçindeki boşluk dolsun diye uzak memleketlere uzun tatillere çıkar, dilini konuşamadığın, rengi seninkinden farklı kadınlarla, barda tanıştığın adamlarla yatarsın… İçersin… Salaş, kuytu bir meyhanede kadeh, sahildeki bank, sonbaharda sararmış yaprak, yalancı bahara aldanıp çiçek açmış badem ağacı, boşluğun ta kendisi olursun…

Bazen boş zamanlarda Ara Güler fotoğraflarına bakıyorum... Dinlendiriyor... Yıllar önce siyah beyaz fotoğraf karelerine konuk olmuş insanların hikâyelerini merak ediyorum... Kimdir? Necidir? Yaşıyor mu? Yaşıyorsa fotoğrafının çekildiği o anı anımsıyor mu? *** Trakya köylerinden birinde köfte yiyorum... Duvarda siyah beyaz bir kartpostal var... Fotoğraf, yaz aylarında çekilmiş... Tıka basa saman yüklü bir at arabası... Saman tepesinin üzerine oturmuş, elinde tuttuğu dizginlerle, gömlek düğmeleri göbeğine kadar açık, Sadri Alışık bıyıklı, objektife gülmüş gençten de bir adam! Bir yaşlı köfteciye bakıyorum, bir kartpostaldaki genç adama... Sanki o! Baba sinirli birine de benziyor... Cesaret edip “fotoğraftaki sen misin” diye soramıyorum... Bir süre sonra merak korkuyu yeniyor... — Ya baba kusura bakmazsan bir şey soracağım... — Buyur... — Bu fotoğraftaki adam sana çok benziyor... Beklenmedik bir şekilde, dişsiz ağzını büzüştürerek gülüyor ihtiyar... — Benim o kardeşim! — Nasıl sensin? —...