Oyuncaklarının kırılmasını kaldıramıyorlar hepsi bu!
Böyle değildi bu çocuk! En lüks arabaya biner, en iyisini giyer, en iyi mekânlarda yer içer fakat söylediğine dikkat ederdi... Iı beğenmedim bugün, sıkıldım, kaçmak istedim masadan, iki çay içimlik süre dayanabildim! Bir şeyler uydurdum, kalktım... Tanıyorum kendimi, telefonunu dahi açmam artık! Hata yapıyorum tamam ama mizacım böyle! Hayatın bir sırrı varmış da sanki bunun kulağına fısıldanmış havaları... Adı geçen herkesle vakit geçirmeler... “ Aslında sevmem” diye başlayan cümleler... Azıcık büyüklenme! Eski günlerin bir daha geri dönmeyeceğini, trenin kaçtığını bilmenin gözlere yansıyan çaresizliği, kuyruğu dik tutma çabalarının oluşturduğu kambur. Üzüldüm haline ya, neyse... Geceleri takılıyorum böyle işte... Kulp buluyorum olana bitene, kimine kızıyor, kimine acıyorum... İnsan değil miyim, sövdüklerim, kulaklarını çınlattıklarım da var! En çok yaşına, başına bakmadan hayat dersi vermeye çalışanlara bozuluyorum... Tek satır açsa okusa, kendine ait bi...