Keyfine yazılar...

Gömlek cebinde taşıdığı pahalı kalemleri insanın gözüne sokmaya çalışan takım elbiseli adamları anlamadığım gibi durduk yere yalan söyleyenleri de anlamıyorum. Hele ikisi aynı adam olunca hiç anlamıyorum! Şirketten aradılar dostum, patron yeni yılda bir isteğimin olup olmadığını sordu! Sessizlik… Masada oturanlardan anlatılana inanan kimse yok! Çayları masaya bırakırken, hikâyeye kulak misafiri olan garson dayanamıyor; “ sen ne dediğin ağbi?” “Canının sağlığı” dedim… Gülüyoruz… Sonra, aralık ayının son cumartesi günü, yıllardır çalıştığı sektörü değiştirmeye niyet etmiş birini, kalbi kırılmasın diye içim sıkılarak dinliyorum… Durumumu anlasın diye çengel bulmacayı doldurmaya başlıyorum ama nafile… Telefonum çalıyor, sanki çok önemliymiş gibi müsaade isteyip masadan kalkıyorum… Yavaş adımlarla ortamdan biraz uzaklaşıp geri dönüyorum; “ Kusura bakma bir müşteri arıyor, gitmem lazım!” “ İstersen ben de geleyim?” “ Uzun sürer sonra görüşürüz…” “ Anlattıkları...

İnsanların her hafta sonu, döner kapılardan sırayla sürtünerek geçip bu alışveriş merkezine gelme sebebi, mekânın popüler olması mı? Giyim mağazaları? Kebapçılar, dönerciler mi? Bir kahvenin, esnaf lokantalarında yenen öğle yemeği fiyatına satıldığı, kafeteryalar mı? Günde ortalama sekiz saat çalışan insanların, hafta sonları ihtiyaçtan sosyalleşme isteği mi? Nüfusu üç yüz bine dayanmış şehirde, sinema salonlarının burada toplanmış olması mı? Işıklı vitrini sayesinde, internetten çok ucuza alınabilecek kitapları iki katına okutan, kitapçı mı? &&& Toplum olarak acınacak haldeyiz! Sebep bu! Alternatif yok... Daha açık yazayım; gidecek bir yerimiz yok ... &&& Haftada iki, bilemedin üç defa geliyorum buraya... Pazar günleri otoparkta yer ararken helak oluyorum! Ne çok araba var... Uzağa, lunaparkın aşağısına park edip, eller ceplerde bayır yukarı yürüyorum! Hadi hafta sonu geliş sebebim belli! Berber... Hafta içi kitapçıya uğruyorum, her defasında kitap mı alıy...