Keyfine yazılar...

Işıklar sönüp de insanlar karlı geceye yatıp, buz gibi bir sabaha uyanmadan evvel... Camları açıp, bir sigara yakıyorum... Keşke manzaramız güzel olsaydı da ballandıra ballanıdara anlatabilseydim! Ne ışıl ışıl yolcu gemileri geçer buralardan, ne ada vapurları yanaşır bahçemize... Etrafını ağaçların çevirdiği, nereye çıktığını bilmediğimiz uzun patikalarda faytonlar gezmez... Başınızı yastığa koyduğunuzda arnavutkaldırımında yürüyenlerin ayak seslerini, öksürüklerini, topuk tıkırtılarını, bozacının sesini duyamazsınız... Kumsalı dalgalar dövmez... Lodos, camları iki eli ile tutup sarsmaz... Kurbağaların vırakladığı, yaz aylarında ayaklarımızı sokup serinlediğimiz, söğüt ağaçlarına sırtımızı verip, olta attığımız bir derecik dahi akmaz... Yakınlarda orman, koruluk, ağaçlık hadi fidanlık bile yoktur... İnsan; “horoz ötsün de zamansız ötsün” der mi yahu?    &&& Uzaklarda yanıp sönen ışıklar, bacalar, yüzünü güneşe çeviren ayçiçekleri yerine, gözlerini bilmem nerele...

Yarın pazar...( Cumartesi gecesi yazıyorum )     Eskiden, yani çocukken, nefret ederdim pazar günlerinden... Sıra ile yapılan banyodan, yıkanıp balkona asılan çamaşırlardan, evin içindeki su buharından... Size garip gelebilir, hoş şimdi düşününce bana da tuhaf geldi; pazar günü ile ilgili aklımda kalan başka bir görüntü... “Yok” yazacaktım... Bak varmış; Sabah televizyonda çizgi film olurdu sonra tam on ikide klasik müzik konseri başlardı... İzler miydiniz o konserleri ya? Sabırsızlıkla bekleyeniniz var mıydı? Sıkılır, anlamazdık biz! Kapatırdık televizyonu... Okula gitmeden önce her sabah kahvaltı yaptığımız için pazar kahvaltılarının ayrıcalığı yoktu... Erkenden uyanır, yataktan biraz geç kalkardık hepsi o kadar... Uyanınca evdekilerin uyanmasını beklemek de dayanılmaz olurdu... Şimdi uyandıran olmazsa tüm pazar gününü yatakta geçiririm herhalde! Nereden aklıma geldi pazar günü ile ilgili yazmak ya? Bir günlük aldatılmanın, ağza bir parmak sürmenin, kendini kandırmanın ad...