Keyfine yazılar...

Müşterideyim, telefonla konuşmasının bitmesini bekliyorum, görüşme uzuyor, hararetleniyor fakat nihayetlenmiyor... Sıkılıyorum, dışarıdayım dercesine bir el hareketi yapıp, kapının önüne çıkıyorum... Hava kapalı... İşçiler öğle paydosunda, yemekler yenmiş, yaşının diğerlerinden küçük olduğunu tahmin ettiğim delikanlı, çay servisi yapıyor, tam paletlerin üzerine oturacakken beni görüyor... “ Ağbi çay içer misin?” “ İçerim...” Çok geçmeden, sıcak plastik bardağı elime tutuşturuyor... &&& Çay bitince ofise dönüyorum, müşterinin koltuğu boş... Beklerken, vakit geçirmek için sağı solu aranırken, masanın üzerindeki dergi dikkatimi çekiyor; ‘ Semerkand-Aylık Tasavvufi Dergi ’ Ahmet Alemdar ’ın kaleme aldığı; ‘ Anlam Arayışında İnsan ’ başlıklı yazıyı okumaya başlıyorum... &&& Tuğla kalınlığında, koltuğumun altından eksik etmediğim bir... ‘Ajanda’ diyeceğim değil! Mavi kaplı, kareli bir defterim var... Senede bir defa değiştiriyor, her yılın ilk günü de, beğendiğim...

Mazhar ’ı dinliyorum bu gece, planlı bir şey değil, kendiliğinden gelişen bir durum... Şarkı da şu; “ Benim hala umudum var! ” Sahi, sizin de hala umudunuz var mı? Neyi umuyorsunuz mesela, ne olsun istiyorsunuz? Olduğunda, mutlu olacağınıza emin misiniz? Nasıl bileceksiniz ki... Yaşamadan anlayamazsınız! Bulduğundan mutlu olmaya çalışan bir adam olarak( çok pembe gözlüklü bir cümle oldu bu da, silmeye de kıyamadım, kalsın )... İdare etmeye çalışan bir adam olarak; ummanın insan bünyesine fazlasıyla zararlı olduğunu düşünüyorum... Ummak; gerçekleşmesini beklemek ya! Beklemenin neresi iyi? Olacaksa, şıppadanak olsun! Aniden olsun! Sürpriz olsun... Şak diye karşımıza çıksın mesela!   Bekleme salonlarında keyifli insan yüzleri gördünüz mü hiç? “ Bekliyorum, mutluyum” diyen birilerine rastladınız mı? Ben; endişeli, sıkılmış, korkan ve de ağlayan insanlar gördüm daha çok... Kısmet işte, belki bana öyleleri tesadüf etti... *** Bekleyen, umut eden insanları idare etmek kolay... Umduracak...