Keyfine yazılar...

“Üç taş beş lira!” Önce başıma dikilen davetsiz misafirin gözüme sokmaya çalıştığı siyah torbaya baktım sonra adamın neredeyse jileti unutmuş yüzüne... Nasıl diktiysem gözlerimi, tek laf etmeden döndü arkasını gitti. Ne düşünüyordum o ara? Ya da düşünüyor muydum? Denize yakın masalardan birine oturmuş çay içiyordum, hava ne güzeldi... Hemen yanı başımda balık ekmek satıyorlardı, varın kokusunu siz içinize çekin... Tam karşımda bir çocuk bahçesi vardı, çocuklar salıncak sırası için çekişiyordu... Midye dolma satan genç, bardakta mısır, baloncu, pamuk helvacı, oltacı, tombalacı... Geçen hafta bir sabah Yenikapı’dan Mudanya’ya geçmek için feribot saatini bekliyorum. Toplantı var. Bir özenle giyindim, mavi gömleğin üzerine kravat taktım, pantolonum ütülü, ayakkabılarım boyalıydı, sinekkaydı tıraşımı da olmuştum, keyfim pek bir yerindeydi... Telaşlı yolcuları izliyor, bu kadar insanın sabahın köründe iskelede ne işi olabileceğine dair fikirler üretiyordum... Gid...

Tuvaletçinin çay demleyip sattığını simitçiden öğreniyorum... Günün başka saati, civarda da kuytusuna oturulacak adam gibi bir çay bahçesi olsa, titizlenip burun kıvırabilirdim... Beyaz peçetelerin ve limon kolonyasının üzerinden, hacetini giderenlerle, tuvaletçinin para alışverişi yaptığı cam bölmeden kafamı uzatıyorum... Ellili yaşların sonlarında olduğunu tahmin ettiğim, saçı sakalı birbirine karışmış kasketli bir ağbi, pijamalı en ev hali ile ki muhtemelen orada yatıp kalkıyor, televizyon izliyor... Yüzüme bakmadan ancak benim duyabileceğim bir ses tonu ile “ Elli kuruş...” “ Tuvalete girmedim...” “ Seni girerken görmedim zaten! Çay elli kuruş... Bozuğun yoksa çay da yok! Az önce birine yirmi lira bozdum...” Parayı uzatıp, küçük tüpün üzerinde kaynayan devasa demlikten, karton bardağa doldururken köpüren çayımı iki şekerle birlikte alıyorum... Saat sabahın altı buçuğu, güneş henüz doğmamış ve Yenikapı’dan Mudanya’ya gidecek olan feribotun hareket etmesine b...