Ya balık olman lazım ya içmen
Sebze bahçeleri arasına sıkışıp kalan dar patikadan şırıltısını duyduğum dereye doğru iniyorum... Sırt çantam, oltam... Domates, peynir ve bir avuç yeşil zeytinden oluşan öğle yemeğim... Papatyalar, kendini rüzgârın ellerine bırakmış en nazlı halleri ile sallanan gelincikler, kötü olduklarını anladıkları insanların yüzüne, sıfatına, şekline bakmadan tüküren, kişilikli söğüt ağaçları... Kuş sesleri, güneş... En çok sessizlik! Su çekiyor beni... Dinlendiriyor. Balık işin bahanesi! Televizyondaki reklamlara inat, cep telefonumun çekmiyor olması huzur veriyor... “ Neredesin, ne yapıyorsun, müsait misin” gibi manasız olduğu kadar gereksiz sorulardan bir süreliğine kurtulmuş olmak keyif verici! Çimlerin üzerine sırt çantamı bırakıp, oltamı; kırılıp dökülen erik rengi derenin koynuna atıyorum... Bir yabancının kendi bölgelerine girdiğini anlayan kurbağalar susuyor sırtımı dayadığım ağaçtan havalanan göremediğim bir kuşun kanat seslerini duyuyorum... Gözlerim kırmızı m...