Keyfine yazılar...

Akşam, giriş kapsının önüne serdiğim gazete sayfalarının üzerinde siyah spor ayakkabılarımı boyarken, Manisa Kırkağaç’ta 6. Bölüğün merdivenlerine oturup, girişi aydınlatan, neden bilmem kırmızıya boyanmış ampulün solgun ışığında, postallarımı parlattığım dönemler geldi aklıma... Eski konuşulurken söylendiği gibi; ne günlerdi! Onca sürünmenin, ördek yürüyüşünün, karınca dansının, silahlı ve silahsız hareketlerin üzerine her gece tuvalette itiş kakış sakal tıraşı olmak, postal boyamak ne zor gelirdi... Küçük demlikler içinde alıp, plastik bardaklardan ( bardaklar cam mıydı yoksa) içilen çayın ve yapılan sohbetin keyfine doyum olmaz... ‘Kadro’ dediğimiz bizden eski askerler başımıza dikilip; “ yatın artık torunlar!” diyene kadar da başımızı yastığa koymazdık... Sabaha karşı üçte kaldırılıp gün aydınlanmadan mıntıka temizliği yapacağımızı bile bile direnirdik uykuya... Gözlerimiz kapalı uyuyormuş gibi görünüp hayal kurardık... Uyuduğum ranzanın alt katı bir kadro askere...

Unutmuşum vodkanın tadını...  En son acemi birliğinde Manisa Kırkağaç ’ta, hurdaya çıkmış bir kamyonetin içinde Ünal ve Metin’ le beraber içmiştik... Kulakları çınlasın ... Senelerden; 95...Aylardan; Ağustos... Hoş geldin partisi yapmışlardı! İlk gün hakikaten ‘hoş’ gelmişti... Ertesi gün kadro askerlerin kıyağı ile sabah yedide kalkınca; “ hep böyle erken mi kalkılıyor ” diye sormuştum... Çocuklar gülmekten cevap verememişlerdi... Bir sonraki gün, sabaha karşı üçte, biri böğrümü delercesine dürterek uyandırdığında neden güldüklerini anladım! Anımsayamadığım bir sebepten; “ bir daha koymam bu zıkkımı ağzıma ” dedim ama olay neydi...? Hatırladım! Doksanlı yılların başında bir yılbaşı gecesi; iki bayan arkadaşın misafiri oldum... Kızlar özenmişler, o zamanın şartları ile oturulacak odayı süslemişler, masa kurulmuş... Bilirsiniz işte! Yeni tanıştığım ben yaşlarda bir erkek arkadaş daha var... Çocukla durduk yere alkol konusunda sidik yarışına girdim... Sen içemezsin, ben çok içerim...