Bir çocuğu sevindir
“ Ben aldıktan sonra mahallede herkes köpek aldı” diyor Gürkan ağbi, eliyle betonun üzerinde uykuya dalmış, derin nefesler alırken karnı şişip inen, kahverengisi çok, beyazı az yavru av köpeğini gösteriyor... Hava sıcak, üzümleri toplanmadan çürümüş bir asmanın altında oturuyoruz... Sofraya benzer iki mavi masa, ahşap tabureler... Çay... İşlerden konuşuyoruz... Eylül ayı, dert ayı! Vatandaş odun kömüre mi para bulsun? Çocuğuna önlük mü alsın? Geçen yıl giyilen botlar, ya delindi ya küçüldü, pantolonların dizleri çıktı, kabanın modası geçti, kim bilir belki astarı da yırtıldı... Üzerine ev kiraysa? Tek maaş, üç çocuk! Çorlu’da radyoda çalışırken, ağzından salyalar akan, Saint Bernard cinsi bir köpeğimiz vardı, sürekli hüzünlü bakar, ağzına ne geçirişe çiğnerdi! Adı? Biber miydi neydi yahu? Hayvan hela bellemişti, sekreter masasının önündeki zemine, mermere işerdi... Ama ne işemek? Toprak olsa çekecek ama mermer bu! Ben gölü görünce stüdyoya kaçar, pas pas yapılana kad...