Keyfine yazılar...

Sıcak. Aynı yokuşu tırmanıyorum, Selimiye Camii solumda kalıyor… Aynı et lokantası, üç veya dört sene evvel; kasketli bir adamla karşılıklı aynı masaya tesadüf etmiş, köfteleri beklerken sohbete başlamış, tatlı gelene kadar! Tatlıyla aram yok, yedim miydi acaba o gün? Yemeğin sonuna kadar, adamın, en büyük aşkının hikâyesini dinlemiştim… Şu havuzlu parkta da oturmuş, yaşlı garsona bir hayat hikâyesi uydurup, anlatmıştım… Emekli olduktan sonra ihtiyaçtan çalışmak zorunda kalan dürüst bir adamın yaşadıklarıydı… Farklı dönemlerde kaleme alsam da parkta oturduğum gün ve kasketli adamla köfte yediğim gün, aynı gündü. Şehir belirtmemiştim. Yaşlı garson, gri önlüğü ile orada işte. Yanına gitsem, baba; “ sana bir hayat hikâyesi uydurdum, insanlar çok beğendi” desem…(!) Çayı güzeldi buranın, öyle aklımda kalmış. Asmaların altında oturmaya yer yok, iyi mi? Havuzun fıskiyeleri de çalışmıyor zaten! Gugukçuklar da kayıp… O gün arayıp bulamadığım, olmayan, küçük çay...

Tenhalığını hafta içi olmasına yorduğum, yolumun tesadüfen düştüğü, dört masalı, kendi halinde bir balık lokantasında oturuyorum... Madonna var televizyonda... Konserde elli bin kişi varmış! Madonna, kürtaj yaptırdı mı acaba? Madonna, boş bir zamanında Kürk Mantolu Madonna’yı okumuş mudur? Sabahattin Ali’yi tanır mı? O Madonna bu Madonna değil tabi... Sis var, kafam karışık! Zormuş konsere bilet bulmak, kimleri kimleri araya sokmuşlar da açıkta kalmışlar... En önden bedava biletim olsa gitmez o kalabalığın içine girmezdim ne yalan söyleyeyim... Hatta şu gariban balık lokantasına gelse şimdi, deniz kenarındaki masalardan birine otursa... Yanına gidip fotoğraf çektirir miydim, ondan bile emin değilim... Hoş, asker arkadaşımmış gibi kolumu omzuna atsam, garsonun çektiği fotoğrafı sosyal paylaşım sitelerinde paylaşsam, konu komşunun, tanıdıkların gözünde acayip havam olurdu! “ Nereden tanışıyorsunuz?” “ Bir konserinde, peçeteye yazdığı cep telefonunu atmıştı....

Eski bir sinema oyuncusu evinde ölü bulundu üstelik kokmuş! Gaz maskeleri ile girmişler içeriye, cebinde 50 kuruş para bulunmuş! Gerisi bildik hikâye... Akla gelen ilk kelimeler; vefa , vefasızlık ... Aynı apartmanda oturduğumuz komşuları bile tanımıyoruz ki, mahalleliyi bilelim, selam verdiğimiz üç beş kişi, o da biraz mecburiyetten... Yan dairede oturan komşumu emekli öğretmen zannediyordum, bir gün araba alım satımı için yolum notere düştü... Komşum, notermiş! Tesadüfen öğrendim... Birbirimizden habersiz, yan yana yaşıyoruz...     Dertleşmeyi, insanlarla konuşmayı eskisi kadar sevmiyoruz... Açık etmiyoruz kendimizi, kim sorarsa duruşumuzu bozmuyoruz... Sonra... Kolay unutuyoruz! İşimize de geliyor unutmak... Ortak menfaatler bitince, yok sayıyoruz... Unutunca sorumluluk hissetmiyoruz, hiç kimse için elimizi taşın altına sokmuyor, sorumluluk almıyor, ihtiyacı olduğunu bildiğimiz insanların telefonunu bile açmıyoruz... Somali’deki çocuklara yardım etmeye çalışırken, bir zama...

Tuhaf, sessiz bir gece... Saat gece yarısını çoktan geçti ve biraz sonra kim olduğunu bilmediğim ve günün birinde karşılaşsak bile çıkaramayacağım davulcu geçecek ve görev icabı insanları sahura kaldıracak... Meraktan mı, alışkanlıktan mı belki de sebepsiz balkona çıkıp, birer birer ışıkları yanan evlere bakacağım... Yarın pazar, belki gün ışıyıncaya kadar oturacağım! &&& Geçtiğimiz günlerde Sabahattin Ali ’nin; “ Kuyucaklı Yusuf ” adlı kitabını okumuştum, bu tuhaf gecede de Kürk Mantolu Madonna ’yı bitirdim... Son sayfayı kapattıktan sonra öylece kaldım! İnternetten Sabahattin Ali ’nin kısacık hayatını bulup okudum ve gördüm ki; Kuyucaklı Yusuf ’ta da, Raif efendi de kendinden bir şeyler var... Yusuf gibi Edremit’te yaşamış... Raif Efendi gibi Almanya ’da kalmış... Kürk Mantolu Madonna ’daki gibi bir aşk yaşadı mı bilinmez ama Yusuf ’un başına gelenleri, Raif efendi’ nin hissettiklerini, çelişkilerini ve umutsuzluğunu inanılmaz anlatmış... Gözlem yeteneğine, hissiyatı...