Dedesi Paşa Ninesi Fransız!
Sakalları beyazlamış, gözlüklü, orta boylu, şu kokoreççinin yanında dikilen adamı tanıyorum! Kumsalda, dört merdivenle suya inilen, denize sıfır yazlığı, güzel de bir teknesi var… Çapara çıkar, yemliye takılır, uzun oltaya gezer, pişkovada bekler, aralık ayının sonuna kadar buralarda daha sonra İstanbul’dadır… Teknesinin adını bilirim onunkini bilmem! Hiç sormadım, söylemedi de zaten… Onun evin kıyısından geceleri olta atarım. Neredeyse her akşam içer! Arada misafirleri gelir, mangal yanar, balıklar cazır cazır… Cümbüş, klarnet, darbuka… İki sene evveline kadar; sekiz, dokuz yaşlarında bir kız çocuğu, köpeği ve eşi olduğunu tahmin ettiğim esmer bir kadın da görürdüm yazlıkta… Ya boşandı, ya oluruna bıraktılar bizimkini! Deryaya vurdu kendini. Arada yanıma geldiği, kovaya baktığı ve lafladığımız olurdu… Bir gece yarış atları olduğunu anlatmıştı, harası varmış… Hiç at yetiştiricisi tanımam ama at’ıyor gibi gelmişti ne yalan söyleyeyim… Balık da vurmayınca ...