2 Ocak 2012 Pazartesi

Pariste bir gece, Özkök ve Tuhaf


Ertuğrul Özkök bu filmi izlediği zaman ne düşündü, ne hissetti merak ettim!
Neden Özkök de başkası değil derseniz, bir dönem Paris’te yaşamış olması ve daha çok ‘ Tuhaf’ isimli kitabı yüzünden!
Lafa orta yerinden girince olan biteni anlamadınız tabi...
Film?
Paris’te Bir Gece Yarısı...
Doğruyu söylemek gerekirse Hıncal Uluç geçtiğimiz ekim ayında Sabah Gazetesi’ndeki köşesinde yazana kadar filmden haberim bile yoktu...
Hazır başlamışken başka bir doğru daha söyleyeyim; Uluç’un yazdığı gazeteyi almıyor ve okumuyorum... Hıncal’ın köşesini internetten takip ediyorum hepsi o kadar!
Film, yaşadığım şehre mi gelmedi...?
Geldi de, o günlerde ben başka bir kafada mıydım, bilmiyorum! Sinemada izleme şansım olmadı...
Kısmet yeni yılın ilk gününeymiş!
Hani; “ yıl nasıl başlarsa öyle devam eder” denir ya...
Paris’te Bir Gece Yarısı; umutsuz bir gecede oltaya gelen üç kiloluk levrek keyfindeydi!

&&&

Film bitti...
Biramdan bir yudum daha aldım ve dedim ki; “ 2012’de benim kesinlikle Paris’e gitmem gerekiyor!
“Ne var bunda” demeyin... Uçak fobim yüzünden, dünyanın en gözde şehirlerine bedava gitme şansını, saniye düşünmeden elinin tersiyle itmiş bir adamım ben...
Paris’e gitmek için uçağa binmeyi göze alıyorum, var mı daha ötesi?

&&&

Filmin konusu neydi?
Be garip kardeşim sen neden bu kadar hararetlendin?
Vatandaş Fransız mallarına boykota başladı, sen neden Paris maris diyorsun derseniz...
Kısaca şöyle özetleyeyim;
Yolunuz İstanbul’a düştü... İstiklal Caddesi’ni, Beyoğlu’nun arka sokaklarını gezerken kayboldunuz... Kaldığınız oteli tarif edecek birilerini arıyor fakat bulamıyorsunuz...
Nihayetinde umutsuzluğa kapılıp, nefeslenmek için yol kenarına oturuyorsunuz ve saat o anda gece yarısını gösteriyor...
Bir fayton duruyor önünüzde ve içindekiler ısrarla sizi çağırıyor, merakınıza engel olamayıp biniyorsunuz...
Faytonda; Sait Faik ve Halikarnas Balıkçısı var!
Ne olduğunu anlamaya çalışırken fayton bir meyhanenin önünde duruyor, şaşkınlıkla iniyorsunuz
İçeride; Can Yücel, Neyzen Tevfik...(!)

&&&

Bu tarz filmleri izleyince; dünyanın görmediğim bir yerlerinde, ben gibi; normal insanların ‘kaçık’ olarak tanımladığı kişilerin nefes alıp verdiğini biliyor ve mutlu oluyorum...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder